Το θέμα μας: οι τρίχες μου είναι δική μου υπόθεση. Ή όχι;

Οι άνθρωποι προσπαθούν να απαλλαγούν από τις «τρίχες» τους από αμνημονεύτων χρόνων – στους προϊστορικούς χρόνους χρησιμοποιώντας πυριτόλιθο και όστρακα, στην αρχαία Αίγυπτο, τη Ρώμη και την Ελλάδα χρησιμοποιώντας καυτές λάμπες (αουτς!), τσιμπιδάκια και κρέμες με αίμα νυχτερίδας. Τα γρανάζια της επιχείρησης ξυρίσματος εκατομμυρίων δολαρίων δεν άρχισαν παρά μόνο πριν από έναν αιώνα, όταν ο αμερικανός πωλητής King Camp Gillete κατοχύρωσε το 1901 το ξυράφι του με ανταλλακτικές λεπίδες. Μπορεί να μην είχε ιδέα τι επανάσταση θα προκαλούσε. Κυρίως γιατί οι γυναίκες ήταν πολύ ντροπαλές για να αγοράσουν το ξυραφάκι του καθώς «τι θα έλεγε ο κόσμος;»

Σκάνδαλο στα πρωτοσέλιδα

Ωστόσο, γύρω στο 1915 οι τάσεις της μόδας επέβαλαν το πιο κοντό μήκος, γεγονός που οδήγησε στο να εκτίθεται πολύ περισσότερη επιφάνεια του δέρματος. Και οι τρίχες έμοιαζαν ξαφνικά αταίριαστες. Η εταιρεία Gillete παρουσίασε το ξυραφάκι της για γυναίκες, καλώντας τες έτσι να ξυρίζουν (τουλάχιστον) τις μασχάλες τους. Και όταν η τάση επιβεβαιώθηκε από το εξώφυλλο του περιοδικού Harper's Bazaar, στο οποίο εμφανιζόταν ένα μοντέλο με αμάνικο φόρεμα και ξυρισμένες μασχάλες, ήρθε η επιτυχία. Οι καμπάνιες που βασίστηκαν στην ιδέα ότι οι τρίχες στο σώμα δεν είναι θηλυκές αλλά ούτε και υγιεινές, ενίσχυσαν αυτήν την τάση. Και το κυνήγι των ξυραφιών ξεκίνησε. Δεν είχε σημασία τι έλεγε η κυρία της διπλανής πόρτας. 

Το ξύρισμα είναι για την αστική τάξη

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι περισσότερες Αμερικανίδες άρχισαν να ξυρίζουν και τα πόδια τους για έναν απλό λόγο – η έλλειψη καλτσών. Το νάιλον χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για στρατιωτική χρήση. Παράλληλα στα ξυρισμένα πόδια ήταν ευκολότερο να εφαρμοστεί το υγρό νάιλον. Στην Ελλάδα, το μόνο που μπορούσαμε ήταν να ονειρευόμαστε κάτι τέτοιο, οπότε οι τρίχες στο σώμα ήταν ακόμα στη μόδα, στην πραγματικότητα ήταν ο κανόνας.

Ίσως κι επειδή εκείνη την εποχή πίστευαν ότι μόνο οι αστοί, οι ηθοποιοί και οι πόρνες ξυρίζονταν. Κι αν όμως κάποια ήθελε να ξυρίζεται; Κι ενώ σήμερα μπορείτε να επιλέξετε τη μέθοδο ξυρίσματος ανάλογα με τον προϋπολογισμό σας, το πόσο αντέχετε τον πόνο αλλά και αναλόγως της άνεσής σας, τότε η επιλογή ήταν ένα ξυράφι ή μια κρέμα αποτρίχωσης, η «μυρωδιά» της οποίας θα σε συνόδευε πιστά ίσως για το υπόλοιπο της ζωής σου. 

Ξύρισμα, θέμα επιλογής

«Το ξύρισμα για μένα είναι θέμα επιλογής – επιλογή για το πώς θέλω να νιώθω στο σώμα μου, τι προτιμώ», δηλώνει σήμερα το μοντέλο Emily Ratajkowski, η οποία λέει ότι δεν υπάρχει σωστή απάντηση στο ερώτημα «να ξυριστώ ή να μην ξυριστώ». «Καμία από αυτές τις επιλογές δεν σημαίνει ότι είμαι περισσότερο ή λιγότερο φεμινίστρια. Η ταυτότητα και η σεξουαλικότητα είναι ατομική υπόθεση του καθενός», προσθέτει. Όταν κάποιος θέλει να ξυριστεί, ξυρίζεται, αν δεν θέλει, τότε δεν δίνει σημασία στις τρίχες. 

Όπως η Ashley Graham, η Rachel McAdams, η Madonna, η κόρη της Lourdes, η Gigi Hadid, η Paris Jackson ή η Miley Cyrus, η οποία μερικές φορές βάφει τις μασχάλες της ροζ. Μία από τις πιο διάσημες αξύριστες μασχάλες ήταν αυτή της Julia Roberts στην πρεμιέρα του Notting Hill το 1999. «Δεν ήταν μήνυμα, απλώς δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα τόσο κοντά μανίκια και τι θα συνέβαινε αν κουνούσα το χέρι μου», εξήγησε η ηθοποιός στη συνέχεια. Οι τρίχες δεν είναι πάντα ένα μήνυμα, μερικές φορές είναι απλώς… τρίχες. Μέρος του σώματος. Ακριβώς όπως τα μαλλιά, οι φακίδες ή τα φρύδια.

Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να ξυριζόμαστε με πυριτόλιθο και να ντρεπόμαστε να αγοράζουμε ξυραφάκι. Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα του, με ή χωρίς τρίχες όπως αυτός επιλέγει. Δεν χρειάζεται να υποκύψετε στα μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς της κοινωνίας όταν δεν θέλετε να σας υπαγορεύουν πώς πρέπει να δείχνει το σώμα σας. Και τι σημαίνει αυτό; Ακολουθήστε αυτό με το οποίο αισθάνεστε άνετα οι ίδιοι. Το σώμα σας, οι τρίχες σας, η επιλογή σας.

Πάνω απ’ όλα απολαύστε το σώμα σας και το καλοκαίρι σας. Με ή χωρίς τρίχες, πάντα με την αυτοπεποίθηση της Frida Kahlo.